Title: Jiyong’s Diary
Chapter: 3
Fandom: T.O.P x G-Dragon
Author: Loveless
Rating: PG-15
อากาศที่หนาวเย็นจนเรียกได้ว่าหนาวจัดถึงขนาดติดลบ 16 องศา แบบนี้...
มันกำลังทำให้ ควอน จียง คนนี้ .....
ไข้ขึ้น!!!
ลมหายใจร้อนถูกปล่อยออกมาผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก เขาหลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นผ่านทางร่างกายของตนเอง ความเมื่อยล้าที่เกิดจากการทำงานหนักและความอ่อนเพลียที่เกิดขึ้นจากพิษไข้ ทำให้ จียงคนนี้ขยับเปลือกตาให้เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นมาพร้อมกับมือหนาที่ประทับลงบนหน้าผากกว้างไล้ผ่านลงมายังแก้มใสเพื่อวัดอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวผ่านฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบเพราะอากาศ
“จียง...ไหวไหม?” ท๊อปว่าก่อนจะก้มใบหน้าหล่อคมลงมาใกล้กับใบหน้าเรียวที่แดงก่ำของเขา จียงเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงเบาๆด้วยความอ่อนเพลีย
“น้องคัมแบ็คทั้งที...ฉันอยากไปให้กำลังใจ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ท๊อปพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะจับใบหน้าร้อนผ่าวของเขาซบลงกับไหล่หนาของท๊อปพลางลูกเส้นผมสีดำสนิทของเขา แผ่วเบา....
“พักผ่อนซะ เดี๋ยวถึงแล้ว ฉันจะปลุกนายเอง” สิ้นเสียงของท๊อป เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง
รถแวนสีขาวจอดลงเมื่อถึงที่หมาย ท๊อปเอี้ยวตัวสะกิดอีกฝ่ายเบาๆ เปลือกตาบางถูกเปิดขึ้นอีกครั้งก่อนจะขยี้ตาให้มองเห็นภาพข้างหน้าได้ชัดขึ้น
ท๊อปได้แต่เดินตามหลังเขาที่พยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด เขาเดินไปด้านหลังเวที ความวุ่นวายของเหล่าสตาฟทำให้เขาถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่มีป้ายติดอยู่หน้าประตูว่า ‘SEUNGRI’
เสียงน้องเล็กดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะวิ่งถลามาหาเขาด้วยอารมณ์ของคนดีใจ เมื่อเห็นเขาและท๊อปเดินเข้ามา
“ขอบคุณนะ พี่จี พี่ท๊อป ที่แวะมาดูผม”
“อื้ม น้องฉันคัมแบ็คทั้งที ฉันที่เป็นลีดเดอร์ไม่มีทางพลาดหรอก”
ซึงรียิ้มกว้างเมื่อเขาพูดจบก่อนที่น้องเล็กจะเอ่ยต่อ
“แล้วพี่จีเป็นยังไงบ้าง? ตัวพี่ร้อนมากเลยนะ” ซึงรีว่าเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันไม่เป็นไร...นายไม่ต้องเป็นห่วง” เขาว่าก่อนจะยิ้มออกมา ให้กำลังใจน้อง ซึงรียิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะขอตัวไปสแตนด์บายเมื่อเสียงสตาฟดังขึ้น
เขาเลือกนั่งเก้าอี้หนึ่งตัวที่อยู่ในนั้นก่อนจะเงยหน้ามองซึงรีที่เต้นผ่านหน้าจอโทรทัศน์ที่ติดอยู่ด้านบนของห้องพักของซึงรี ผิดกับคนตัวสูงที่เดินตามเขามาอย่างเงียบๆ ท๊อปเลือกที่จะยืนพิงโต๊ะเครื่องแป้งพลางกอดอกเงยหน้ามองจอโทรทัศน์สลับกับมองเขาด้วยสายตา
ห่วง
นายเล่นมองซะขนาดนี้
ทำไมเขาจะไม่รู้....
ซึงรีแสดงจบแล้ว น้องเล็กของวงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างเนื่องจากการคัมแบ็คครั้งนี้ได้ผลตอบรับที่ดีมาก
“นายทำได้ดีมาก ซึงรี” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี
“ขอบคุณฮะ...เอ่อ พี่ท๊อปฮะ”
“?”
“ฝากดูแลพี่จีด้วยนะ ผมเป็นห่วงพี่ชาย!”
ท๊อปไม่ตอบอะไรก่อนจะพยักหน้าขึ้นลง
ก่อนจะเอ่ยลาน้องเล็กพร้อมกับเอ่ยแสดงความยินดีกับซึงรี
ตอนนี้เขากับท๊อปขึ้นมาอยู่บนรถแวนอีกครั้ง
“พี่ครับ ช่วยแวะไปโรงพยาบาลxxxที”
ท๊อปเอ่ยบอกคนขับรถที่กำลังสตาร์ทรถ
ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวไปยังจุดหมายที่ท๊อปเอ่ยไปเมื่อซักครู่
เมื่อถึงที่หมาย ท๊อปและเขาก็เดินไปหาหมอ
หมอตรวจเขานิดหน่อยก่อนจะบอกอาการพร้อมกับให้ยามาทาน
เป็นไข้เกือบ 40 องศา!
ท๊อปถอนหายใจก่อนจะประคองเขาให้ขึ้นรถอีกครั้ง
คราวนี้ที่หมายก็คือที่พักของพวกเรา!
รถแวนจอดสนิทอยู่หน้าที่พักของพวกเรา
เขารู้สึกมึนหัวจนต้องรีบเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านเพื่อที่จะได้กลับไปนอนที่ห้อง
ท๊อปที่เดินตามหลัง รีบเดินมาประคองเขาก่อนจะหยิบกุญแจบ้านขึ้นมาเปิดประตูให้
ท๊อปจูงมือเขาพร้อมกับเปิดห้องให้เขา และจัดแจงพาเขาลงไปนอนกับเตียงใหญ่
ทันทีที่หัวถึงหมอนเขาหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย
เวลาผ่านไปซักพัก
เขารู้สึกถึงน้ำเย็นๆผ่านผ้าหนาที่เช็ดไปตามร่างกายที่ร้อนผ่าว
รู้สึกดีชะมัด เมื่อผ้าเย็นๆมาสัมผัสทั่วร่างกายที่มีอุณหภูมิสูงกว่าปกติ
เสื้อผ้าถูกเปลี่ยนให้เป็นชุดนอนก่อนจะมีเสื้อฮู้ดตัวหนาทับเข้าไปอีกทีเมื่อเช็ดตัวเสร็จแล้ว
....
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้
เปลือกตาของเขาลืมขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าอยากจะเข้าห้องน้ำ
ดวงตาสีนิลมองไปรอบๆห้องผ่านความมืด
เมื่อปรับสภาพได้แล้วหันไปมองมือที่ถูกกุมโดยอีกฝ่าย
เขาพยายามลุกขึ้นมา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียง งัวเงีย
“จะไปไหน?”
“เข้าห้องน้ำ....”
“อืม”
ท๊อปตอบสั้นๆได้ใจความก่อนจะลุกขึ้นมาจูงมือเขา
ไปห้องน้ำ...
“...ฉันไปเองได้”
“อยากไปส่ง ถ้านายปวดหัวล้มหัวฟาดขึ้นมาทำยังไง”
“.....”
“.....”
“...ตามใจ”
พูดแค่นี้ทำไมต้องยิ้มกว้างซะขนาดนั้น?
เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับ
แต่ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือของเขา ตามใจชอบ
เขาชอบสัมผัสเย็นๆของมือท๊อปจัง
เมื่อทำธุระเสร็จ
เขาก็แทบจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งทันที
แต่...ติดที่อีกคนนี่สิ!
“กินข้าวหน่อยก็ดีนะ”
“ไม่หิวอ่ะ”
“จะได้กินยาด้วย”
“ไม่ชอบยาอ่ะ ขม”
“ไม่งั้นก็ไม่หายน่ะสิ!”
“นายบังคับฉันเหรอท๊อป?”
“เพราะฉันเป็นพี่ใหญ่ของวง!”
“แต่ฉันเป็นลีดเดอร์ของนาย!”
“แต่ฉันเป็นแฟนนาย!!!!”
“…..”
เจอแบบนี้ไปไม่เป็นเลย
บ้าชะมัด....
รู้สึกว่าไข้มันกลับอีกรอบแล้วนะเนี่ย!
“นับหนึ่งถึงสามก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ไม่กินข้าวกินยา”
“.....”
“1”
“โอเค ไปแล้ว เดี๋ยวจะกลับมาพร้อมข้าวต้มร้อนๆนะ ซักครู่”
ท๊อปว่าก่อนจะรีบลุกเมื่อเขานับเลขขีดเส้นตาย
เสียงปิดประตูดังขึ้น จียงล้มตัวนอนลงทันที
หัวใจเต้นหนักขึ้น เมื่อนึกถึงบทสนทนาที่เถียงกันเมื่อกี้
เวลาผ่านไปซักพัก
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น
พร้อมกับกลิ่นข้าวต้มร้อนๆร้อนคละคลุ้งไปทั่วห้องนอน
เขาลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงชามเซรามิคกระทบลงกับโต๊ะข้างเตียง
ท๊อปพยุงเขาพร้อมกับจัดแจงหมอนนุ่มสีขาวใบใหญ่ให้เขาได้พิงกับเตียงได้ถนัด
ข้าวร้อนๆเข้าปากเขาทีละคำ โดยที่คนตรงหน้าค่อยๆตักก่อนจะเป่าให้หายร้อน
ทำเหมือนเขาเป็นเด็กไปได้
แต่ปากก็ขยับอ้าเพื่อรับสารอาหารเข้าไปในปากก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆและกลืนลงคออย่างยากลำบาก
ไม่หิว...แต่ก็ต้องกิน
กินไปได้เพียงแค่ครึ่งชาม เขาก็ส่ายหน้าไปมา
ท๊อปคะยั้นคะยอให้เขากินเข้าไปอีก
แต่มันก็เกินทนที่เข้าจะต้องกลืนลงคออีกแล้ว
ท๊อปหน้ายู่เล็กน้อย แต่ก็นะ
ตามใจเขาเสียทุกที....
ท๊อปวางชามข้าวต้มที่พร่องไปเพียงแค่ครึ่งชามก่อนจะหยิบถุงยาที่หมอจัดให้
เม็ดยาถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้าเขา
ท๊อปหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าของเขา
ก็กินได้นะ แต่ไม่ชอบเอาเสียเลย
มันขมนี่.....
เขาหันไปมองอีกคนที่กำลังเทน้ำจนเต็มแก้ว
ท๊อปกำลังกินยาที่หมอจัดให้เขา พร้อมกับกระดกน้ำเข้าไป
..........
ริมฝีปากหนาประกบลงกับริมฝีปากบางของเขาก่อนจะใช้ลิ้นดุนดันให้ยาผ่านลงคอของเขา
เขากลืนยาพร้อมกับน้ำจำนวนหนึ่งลงคออย่างไม่ทันตั้งตัว
ความขมของยาที่เคยกิน
....
ไม่ขมเหมือนที่ผ่านมา
เมื่อลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายเลือกที่จะกวาดหาความหวานจากโพรงปากร้อนผ่าวของเขา
เขาจิกนิ้วลงบนไหล่หนาผ่านเสื้อตัวหนาแน่น
เมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวของตัวเอง
ท๊อปกำลังทำให้เขาป่วยอีกรอบ!
ริมฝีปากหนาถอนออกจากเขาอย่างอ้อยอิ่ง
น้ำใสๆไหลลงมาผ่านริมฝีปากที่เริ่มแดง เพราะจูบเมื่อครู่
ท๊อปจับผมนอนลงบนเตียงก่อนจะก้มหน้าเลียน้ำใสๆที่มุมปากเขาอย่างจงใจ
ก่อนที่ท๊อปจะเงยหน้าขึ้นมา จ้องดวงตาของเขา
ภาพของเขาสะท้อนผ่านดวงตาสีรัตติกาลของท๊อป...
ดวงตาที่มีเสน่ห์ของท๊อป ทำให้เขาเลือกที่จะดันอกอีกฝ่ายออกจากตัว
“อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวจะติดไข้”
“ติดก็ติดสิ”
“.....”
“ถ้ามันทำให้นายหาย ฉันยอมป่วยแทนนาย”
“.....”
“.....”
“ง่วงแล้ว”
“.....”
“ยิ้มทำไม!?”
“เอ้า แล้วนายยิ้มก่อนทำไมล่ะ?”
“ใครยิ้ม? ออกไปได้แล้ว ฉันจะนอน!”
“วันนี้ขอนอนด้วยนะ”
“.....”
“อยากดูแล...นะ จียง”
“ดื้อชะมัดเลย นายเนี่ย!”
“นะ นะ นะ”
“เฮ้อ ตามใจ ติดไข้จะสมน้ำหน้าให้ดู!”
ท๊อปไม่พูดอะไร นอกจากส่งรอยยิ้มให้คนป่วยอย่างเขา
น่าหมั่นไส้!
เตียงนุ่มยุบลง เมื่ออีกฝ่ายก้าวตัวลงมานอนข้างๆเขา
แขนแกร่งของอีกฝ่ายขยับให้เขานอนพาดอย่างอ่อนโยน
ริมฝีปากนุ่มจรดลงกับหน้าผากกว้างของเขาอย่างแผ่วเบา
ก่อนจะเอ่ยคำบางคำออกมา
“หายไวๆนะ...จียง”
“.....”
“ราตรีสวัสดิ์”
สิ้นเสียงทุ้มน่าฟัง เปลือกตาของเขาก็ปิดลงอีกครั้งด้วยฤทธิ์ของยา
ถึงเขาจะไม่ชอบที่ตัวเอง ขยันป่วยบ่อยๆ
แต่บางที.....
มีคนมาดูแลแบบนี้
ก็ไม่แย่เท่าไหร่แฮะ
.
.
.
“แค่กๆ!” เสียงไอที่ดังขึ้น ทำให้เขาที่กำลังนอนหลับอยู่ต้องลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่ายที่กำลังไอออกมา
สุดท้าย ก็ติดหวัดเขาจนได้...
เขาไม่สบาย
วันต่อมา ท๊อปก็ไม่สบาย
แล้วคนอื่นจะคิดยังไงเนี่ย?
แต่ก็....ช่างมันเถอะ.....
ผลัดกันดูแล....
เดี๋ยวก็หายเองแหละ.... เนอะ
[END]
